Toekomstige doelen

Mogelijke toekomstige doelen binnen de gemeenschap.

In wezen is het absoluut onmogelijk iets te zeggen over of vorm te geven aan dat wat onuitsprekelijk is. Als je daar bij blijft wordt het stil. De stilte Zijn, de stilte die Is.
Dat stiltepunt Zijn, als vorm in de wereld, zou een leefgemeenschap kunnen zijn.
Wanneer de afwezigheid van geen tweeheid op die manier meer draagvlak in het eigen bewustzijn heeft gekregen kan het vrucht dragen in een groter geheel. Als eerste staat dus centraal de eenheid in het eigen bewustzijn van een ieder die zich afgescheiden acht. Daarom zou de leefgemeenschap een meditatie- en bezinningscentrum kunnen zijn die plaats en opvang biedt aan mensen die zich willen verdiepen en/of terugtrekken voor enige tijd uit de maatschappij. Hierbij denk ik aan een plek waar men zich werkelijk in alle stilte kan terug trekken. We noemen dit soort dagen woestijndagen. Evenals Christus die zich 40 dagen terug trok in de woestijn, en zoals Boeddha zich 40 dagen terug trok onder een boom. Zo zou de leefgemeenschap ruimte kunnen bieden aan gasten om woestijndagen te kunnen doen.

Daar waar de stilte een tastbare vorm heeft gekregen binnen een lege vorm kan men deze rechtstreeks ontmoeten. Deze ontmoetingen hebben een directe ervaring en herkenning van het gezochte tot gevolg, een initiatie.

De heilige Bruno zegt hierover: ”Het nuttige en Goddelijke genoegen die de eenzaamheid en de stilte van de woestijn verschaffen aan hen die erin opgaan, enkel zij die het ervaren, hebben er weet van.”

Zoals ik al schreef zal beleving en doorleving van stilte door een mens, direct invloed op zijn eigenbeeld hebben waardoor zijn personificatie vervaagd. Uiteindelijk kunnen alle persoonlijke identificaties die tot een afgescheiden individu hebben geleidt, worden doorzien. Dan zal de stof met zijn vormen in de schepping worden herkend zonder dat het tweeheid veroorzaakt en wordt het geloof dat de zintuiglijk waargenomen zaken de hoogste werkelijkheid zouden zijn als een begoocheling ervaren. Niet van horen zeggen, maar vanuit je eigen directe ervaring.